لبیک...

از همه دوستان حقیقی و مجازی ام خداحافظی می کنم!

می روم تا سنگ نشان ببینم مگر از این گم کرده راهی به درآیم!

عاجزانه و ملتمسانه ازتون می خوام که اگه دلگیری ای و دلخوری ای خدای نکرده ازم دارین...

اگه خدای نکرده کدورتی بوده و ناخواسته حرفی زده شد و به مزاقتان خوش نیامد به بزرگی خدای خودتون و خودتون ببخشید...

خلاصه حلال کنین...

نمی دانم با این اوضاع و حال می شود محرم شد و را یافت به آن سو؟!

هیهات...!

لبیک خداجون لبیک... خودت کمک کن...

مثل همیشه...

به رحمتت ای مهربان!

آن شنیدستم...

 

از قول بزرگی نوشته ام!می دونم که برای دهان من و قد و قواره من خیلی این حرفها بزرگه...!

به خدا امام زمان خیلی غریبه...خیلی مظلومه...خیلی تنهاست...!

.......شیخ را یکروز  در طی مقال             از ظهور مهدوی(عج) کردم سوال

اّن شنیدستم که جمعی از کرام          اّرزوشان  بود  دیدار     امام

جملگی گفتند کاین غیبت زچیست       گرازاین باشد که شه رایار نیست

ما خود اینک لشگری اّماده اییم           نصرتش را تا بجان استاده اییم

هر یکی را ادعا بودی که من               جان فشانم  بهر    اّن شاه زمن

بر نفاق از چارسو بستند سد              اتفاق اّوردشان     تا چهار صد

باز چهل تن از میان صد چهار                منتخب گشتند  بر انجام کار

وز چهل تن چارتن وز چارتن               منتخب شد باز شیخی ممتحن

اربعینی رفت در مسجد  نشست        باب مسجد را بروی خلق بست

با تضرع اّن  شریف نیکنام                 از خدا می خواست تشریف امام

همچنان مشغول ذکر و ورد بود           در میان ذکر خوابش در ربود

شخص را آنجا به یک لمحه بصر          در بهشتی منزل آوردش به سر

دید آنجا جنتی آراسته                     واندر او حوران که از حق خواسته

یک تن از حوران که بودی بی نظیر      نزد وی آمد که ای شخص کبیر

این دم از بهر تو در باغ جنان             بسته عقدم حضرت صاحب زمان

خواست از شهوت درآمیزد به وی        ناگه اش پیک امام آمد که هی

کرده امرت حضرت صاحب زمان           بر جهاد مال و بذل جان

شخص را گفتار پیک آمد ملول            پیک شه را گفت بس کن ای فضول

گر بود احکام او بر این نظام                تف به ریش ما گر این باشد امام

نگهان برخواست شخص از خواب خویش   دید خود را دل پریش و تف به ریش

با چنین کردار و گفتار دروغ              با چنین قلب های خالی از فروغ

تا قیامت حضرت از ماغایب است             بلکه غایب هر که او را نائب است

یه مرد خدائی می گفت:

تو مرحله عمل نشون داده میشه...!این همه شیعه تو کره زمین داریم فریاد می زنیم عجل علی ظهورک ولی اگه امام زمان رو می خوایم چرا گناه می کنیم؟

اگه امام زمان رو می خوایم چرا دروغ می گیم؟ اگه اما زمان رو می خوایم چرا بر شهوتمون غلبه نمی کنیم؟ اگه امام زمان رو می خوایم چرا صفا و صداقت بین ما نیست؟ اگه امام زمان رو می خوایم چرا جناح و گروه و دار و دسته و فامیل من بر اونی که امام زمان می خود نیست؟

استغاثه

فدک را که می شنوم گلویم می فشرد...بغضم می گیرد از آن مظلومیت...

آن همه نفهمی...

مدینه را می شنوم یاد  بوی درب نیم سوخته می افتم...

یاد پهلوی شکسته...

یاد حمایت از ولایت می سوزاند این وامانده دلم را...

آه مادرم... مگر تو ای ناقه صالح کمتر بودی و آنان نمی فهیدند...

پدر چه حال و هوایی داشت آن زمان که صدای محسنت را شنید و دم نزد و صبر کرد...

آه...

خدایا... چه صبری علی دارد... صبر علوی است... از جنس نور است... ایوب وامدار چنین صبری است...

مگر جز زهرا عالم به خود ناموس دیده است؟

خاکم به سر از این مصیبت عظمی..!

مولا جان ای امام عصر...

شما را و ما را...

                       نظری و گوشه چشمی...

                                                        به مادرتان زهرا و آن فاجعه عظمی...!

 

پ.ن: ۱۴۰۰ سال بشتر می گذرد از غیبتش و ما فقط زبانی دعاگوی فرجش! در عمل چه کرده ایم! ای وای...