لبیک...
از همه دوستان حقیقی و مجازی ام خداحافظی می کنم!
می روم تا سنگ نشان ببینم مگر از این گم کرده راهی به درآیم!
عاجزانه و ملتمسانه ازتون می خوام که اگه دلگیری ای و دلخوری ای خدای نکرده ازم دارین...
اگه خدای نکرده کدورتی بوده و ناخواسته حرفی زده شد و به مزاقتان خوش نیامد به بزرگی خدای خودتون و خودتون ببخشید...
خلاصه حلال کنین...
نمی دانم با این اوضاع و حال می شود محرم شد و را یافت به آن سو؟!
هیهات...!
لبیک خداجون لبیک... خودت کمک کن...
مثل همیشه...
به رحمتت ای مهربان!
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم تیر ۱۳۸۷ ساعت 7:44 PM توسط حسام الدين مقدس زاده
|
روزی آمدم...